يا علي مدد

عرفان رشته يا طريقه اي است كه از عالم نامتناهي آغاز شده و به مراتب اولياي منصوب رسيده و از خزائن برگزيدگان حق سرريز گرديده و به ضماير باطني رستگاران  باريده ، و مشتاقان كوي ازلي را به تكامل روحي نائل مي گرداند.

يا به عبارت ديگر ، عرفان طريقه اي است كه در آن امكان ارتباط مستقيم عبد با معبود به طريقه كشف و شهود و تجربه باطني ميسر مي باشد.

عرفان طريقه اي است كه با همه اديان و مذاهب سازش داشته و در تمامي اديان و مذاهب ريشه دوانده است ، و در دين مبين اسلام در نهايت شكوه ، جلوه هاي خود را نشان داده است ، و نكته ديگر اين كه ، عده اي به اشتباه عرفان را با تصوف مترادف مي پندارند ، حال آنكه تصوف يكي از شعبه هاي جلوه عرفان مي باشد ، چنانچه در كتاب اسرارالتوحيد آمده است كه " خواجه امام مظفر غوغاني به شيخ ابوسعيد گفت كه صوفيت نگويم و درويشت  هم نگويم ، بلكه عارفت گويم به كمال. شيخ گفت: آن بود كه گويد ."

در عرفان مقصود و مقصد عارف در سير و سلوك فقط حضرت باريتعالي بوده و بس. و اين حقيقت تنها در مكتب وحدت وجود  كه ميوه درخت تنومند عرفان است ميسر مي باشد.