بارها از حضرت استاد شنيده بودم که مي فرمودند در نماز حضور داشته باشيد. راستش را بخواهيد تا چندي قبل در نماز حضور نداشتم و بخاطر همين هم نماز آن حرکت لازم را در حقير ايجاد نکرده بود. مدتها گذشت، بايد به نماز خواندن ادامه ميدادم. در انتظار روزي بودم که فرجي حاصل شود و طريقه نماز خواندن من عوض شود. روزي فرمودند که نماز را آنچنان بخوانيد که گويي کلمات از جلو چشمتان رد مي شوند، آنها را ديده و بخوانيد....

بگذاريد و بگذريد* نبينيد و دل مبنديد* چشم بيندازيد و دل مبازيد* که دير يا زود* بايد گذاشت و گذشت*

...و در اين دنيا بدانها فرصت دادند تا از گمراهي برهند، و راه را بدانها نمودند، تا بيراهه نروند. از زندگاني بهره گرفتند چندان ‌ كه تحصيل رضاي خدا را شايد. و آن مايه از خود يافتند كه گر َ د ش ُ بهت را زدايد. آنان را رها كردند تا رياضت كشند، مانند اسبان مسابقت، و بر يكديگر پيشي جويند در انديشيدن و جستن نور معرفت در فرصتي كوتاه كه دارند و مهلتي از عمر كه با ناآرامي بسر آرند. وه! كه چه مثالهاي به جا، و اندرزهاي رسا. اگر در دلهاي پاك نشيند، و در گوشهاي شنوا جاي گزيند، و انديشه هاي مصمم يابد، و خردهاي با تدبير آن را بربايد...

گفت که ما مقصریم، فرمود کسی را این اندیشه آید و این عتاب به او فرود آید که آه در چیستم و چرا چنین میکنم، این دلیل دوستی و عنایت است، زیرا عتاب با دوستان کنند، با بیگانه عتاب نکنند. اکنون این عتاب نیز متفاوت است بر آنک او را درد میکند و از آن خبر دارد، دلیل محبت و عنایت در حق او باشد. اما اگر عتابی رود و او را درد نکند، این دلیل محبت نکند، چنانک قالی را چوب زنند تا گرد ازو جدا کنند، این را عقلا عتاب نگویند. اما اگر فرزند خود را و محبوب خود را بزنند عتاب آن را گویند و دلیل محبت در چنین محل پدید آید. پس مادام که در خود دردی و پشیمانی ‌ ای می ‌ بینی، دلیل عنایت و دوستی حق است. اگر در برادر خود عیب می ‌ بینی، آن عیب در توست که درو میبینی. عالم هم چنین آیینه است، نقش خود را درو می ‌ بینی که" المؤمن مر آة المؤمن " آن عیب را از خود جدا کن، زیرا آنچ ازو میرنجی از خود میرنجی.