بنده بيش از همه نيازمند تطهيرو تغييرهستم. عجب نفس سرکشي دارم. خدا را بنده نيست. نمي دانم چه کنم. فقط مي دانم که نبايد نااميد شد. بايد ايمان داشت و نه آرزو. آرزو منشاء خوشبختي از دست رفته نيست که انسان را وادار به جستجوي آن در جهاني غير از خود کند. زيرا خوشبختي درون ما خفته و با دلي پر از اميد تحقق پيدا مي کند. بايد ايمان داشت و بر نفس غلبه پيدا کرد. متوجه شده ام که وقتي اشک جاري ميشود مشکلات و گرفتاريهاي نفس فراموش مي گردند ولي دليلش را نمي دانم. کلام ايشان در فضا مي پيچد و بر خلاف عادت به جاي مغز به قلب و دل مي رود. اشک جاري مي گردد.
دنیا نزد عارفان و صوفیان راستین، عبارت از هر چیزی است که انسان را از خدا و کمال نفس دور سازد و مشغول دارد و حظ و بهرهمندی نفس در آن باشد. و از این روی، حالتی قلبی است و در واقع توجه دل است به لذت گذرنده. پس دنیا، ظاهر مادی جهان و نیز خواسته زر و سیم و زن نیست بلکه آویزش دل است به هر چیزی که آدمی را از حقیقت دور نگاه دارد خواه مادی باشد و خواه معنوی. بنابراین به نظر عارفان همه وسایل حیات، هر گاه موجب دلبستگی نشود و آدمی را از مقام بلند انسانیت بیرون نسازد جزو دنیا محسوب نمیشود. افسام عبادات از نماز و روزه و حج و جز آن نیز هر گاه حجاب حقیقت شود، در شمار دنیاست و نزد عارفان قدری ندارد...
... و امواج علم بر اساس حقیقت ادراک و بصیرت بر آنها هجوم برد و بیکباره آنان را احاطه نمود و جوهره ایمان و یقین را بجان و دل خود مس کردند و آنجه را خوشگذران ها سخت و ناهموار داشتند ، نرم و ملایم و هموار انگاشتند و به آنچه جاهلان از آن در وحشت بودند، انس گرفتند فقط با بدن خاکی خود همنشین دنیا شدند، با روحهائیکه به بلندترین قله از عالم پاک ملکوت آویخته بود، ایشانند در روی زمین جانشینان خدا، و داعیان بشر به سوی دین خدا. آه آه، چقدر اشتیاق زیارت و دیدارشان را دارم.
یا رب! ای پروردگار! ای پرورنده! ما را بدان نوری پرور که بندگان مقبل خود را پروری از بهر وصال دوست، بدین علف شهوت مپرور ما را که دشمنان را بدان می پروری بر مثال گاو و گوسفندان آخری و پروری که پرورند، از جهت گوشت و پوست و مرغان حواس ما را به چینه علم و حکمت پرور، جهت بر آسمان پریدن، نه به دانه شهوت جهت گلو بریدن